En we zijn vertrokken...

We zijn intussen al drie weken ver in het nieuwe werkjaar, met twee Nia-lessen per week, dinsdag een nieuwe in Dijkstein en donderdag nog steeds in Koningsteen. Het flyeren heeft zijn vruchten afgeworpen, op beide locaties heb ik een aantal nieuwe mensen mogen verwelkomen. Het moet zich allemaal nog wat settelen, natuurlijk. In Dijkstein is iedereen nieuw en het moet nog duidelijk worden wie de blijvers zijn, hoewel de eerste blijvers zich al duidelijk aftekenen. Hopelijk komen er nog meer. In Koningsteen had ik al een vaste ploeg, en het valt nog af te wachten of die verder wordt aangevuld. Sinds gisteren heb ik ook 10-beurtenkaarten, wat het afrekenen meteen ook een stuk makkelijker maakt...

En man man man, ik doe dit ZO graag... Neem nu gisteren bijvoorbeeld. We waren maar met vijf (mij ingerekend), maar de vier dansers die ik had waren duidelijk blijvers, en nu ze stilaan de routine beginnen te kennen, wordt alles meteen nog veel leuker dan het al was. Ik was doodop voor ik vertrok, ik had zo in mijn bed kunnen gaan liggen en slapen, maar ja, dat mocht niet natuurlijk. Maar we waren nog maar een paar maten ver in het eerste liedje toen ik al voelde hoezeer mijn lichaam genoot van de beweging. De Joy of Movement in zijn puurste vorm! En ik heb er ontzettend hard van genoten, en me minstens even hard gegeven als elke andere keer. Héérlijk is dat, Nia dansen met sympathieke mensen om je heen!

Mijn lijf heeft het wel zwaar te verduren gekregen. Dit weekend heb ik zowel zaterdag als zondag een Nia workshop gegeven, en met dinsdag en donderdag erbij is dat dus zes keer dansen op tien dagen tijd. Dat voel ik wel degelijk, dat ik dat niet gewend ben. Maar goed, een keertje een extraatje zal me geen kwaad doen, mijn lijf kan dat wel aan. Zolang dat niet elk weekend is. Een fulltime Nia zit er voor mij voorlopig dus duidelijk niet in :-)