Zwanger Nia dansen

Zwanger zijn en blijven dansen is een hele belevenis. Voor mij toch. Wie mij ooit al heeft zien dansen, weet dat ik liefst voluit ga, met heel mijn lijf, op het groteske en karikaturale af. Subtiel zit nauwelijks in mijn repertoire. Zwanger zijn heeft me echter wat bescheidenheid bijgebracht.

In de tweede en derde maand van mijn zwangerschap was ik een wrak. Miserabel van de maagpijn, geconstipeerd en oververmoeid. Toch ben ik blijven dansen, twee keer per week. Ik wilde mijn dansers niet in de steek laten, en hoopte dat het wel over zou gaan zodat ik weer volop kon genieten. Ik schroefde mijn energie wat terug en deed het voor het eerst in mijn Nia-leven wat rustiger aan. Minder hevig, minder voluit. Zachter. Voorzichtiger.

Vanaf ongeveer 15 weken voelde ik me beter. Mijn lijf deed weer helemaal mee. Geen gezwollen darmen en maag meer, niet meer stikkapot elke avond. En nog geen buikje. En ik smeet me weer helemaal. Wie me toen bezig zag, kon echt niet vermoeden dat ik zwanger was.

Langzaam groeide er de volgende weken een buikje uit. In het begin hield me dat niet tegen. Maar nu, op bijna 21 weken, wordt het toch duidelijk een extra stuk van mijn lijf waar ik rekening moet mee houden. Ik sleep bovendien een paar kilo extra mee en ook dat is mijn lijf niet gewend. En dus bind ik weer in. Van niveau 3 tot niveau 2 ongeveer. Shimmy's en shakes zijn eerder zachte rumbles geworden, mijn buik komt immers een fractie van een seconde later dan de rest en dat gevoel is niet altijd even prettig. Mijn evenwicht ben ik ergens onderweg kwijtgeraakt. Secondenlang op één been staan vergt opperste concentratie... áls het al lukt. Ik buig niet meer zo diep door mijn benen want dan raak ik gewoonweg niet meer recht en zak ik erdoor. En alle bewegingen zijn ook weer een heel stuk zachter geworden. Ronder. Minder onstuimig. Rustiger. IK, rustig, stel je dat voor...

Het stoort me niet echt, dat ik het rustiger aan moet doen. Mijn lijf geniet nog altijd van de bewegingen, van de muziek, van de inspanning. Ik dans de routine "Sexi" en ondanks, of misschien juist dankzij, mijn buikje en grotere borsten VOEL ik me ook sexy. Elegant, zelfs, zolang ik niet omval. De bewegingen passen zich aan aan mijn lichaam. De muziek verleidt me om mijn nieuwe lijf te verkennen en te aanvaarden.

Ik hoop dat ik nog lang kan blijven dansen!