Zwanger zijn en blijven dansen is een hele belevenis. Voor mij toch. Wie mij ooit al heeft zien dansen, weet dat ik liefst voluit ga, met heel mijn lijf, op het groteske en karikaturale af. Subtiel zit nauwelijks in mijn repertoire. Zwanger zijn heeft me echter wat bescheidenheid bijgebracht.
In de tweede en derde maand van mijn zwangerschap was ik een wrak. Miserabel van de maagpijn, geconstipeerd en oververmoeid. Toch ben ik blijven dansen, twee keer per week. Ik wilde mijn dansers niet in de steek laten, en hoopte dat het wel over zou gaan zodat ik weer volop kon genieten. Ik schroefde mijn energie wat terug en deed het voor het eerst in mijn Nia-leven wat rustiger aan. Minder hevig, minder voluit. Zachter. Voorzichtiger.
Vanaf ongeveer 15 weken voelde ik me beter. Mijn lijf deed weer helemaal mee. Geen gezwollen darmen en maag meer, niet meer stikkapot elke avond. En nog geen buikje. En ik smeet me weer helemaal. Wie me toen bezig zag, kon echt niet vermoeden dat ik zwanger was.
Langzaam groeide er de volgende weken een buikje uit. In het begin hield me dat niet tegen. Maar nu, op bijna 21 weken, wordt het toch duidelijk een extra stuk van mijn lijf waar ik rekening moet mee houden. Ik sleep bovendien een paar kilo extra mee en ook dat is mijn lijf niet gewend. En dus bind ik weer in. Van niveau 3 tot niveau 2 ongeveer. Shimmy's en shakes zijn eerder zachte rumbles geworden, mijn buik komt immers een fractie van een seconde later dan de rest en dat gevoel is niet altijd even prettig. Mijn evenwicht ben ik ergens onderweg kwijtgeraakt. Secondenlang op één been staan vergt opperste concentratie... áls het al lukt. Ik buig niet meer zo diep door mijn benen want dan raak ik gewoonweg niet meer recht en zak ik erdoor. En alle bewegingen zijn ook weer een heel stuk zachter geworden. Ronder. Minder onstuimig. Rustiger. IK, rustig, stel je dat voor...
Het stoort me niet echt, dat ik het rustiger aan moet doen. Mijn lijf geniet nog altijd van de bewegingen, van de muziek, van de inspanning. Ik dans de routine "Sexi" en ondanks, of misschien juist dankzij, mijn buikje en grotere borsten VOEL ik me ook sexy. Elegant, zelfs, zolang ik niet omval. De bewegingen passen zich aan aan mijn lichaam. De muziek verleidt me om mijn nieuwe lijf te verkennen en te aanvaarden.
Ik hoop dat ik nog lang kan blijven dansen!
donderdag 7 januari 2010
woensdag 23 september 2009
En we zijn vertrokken...
We zijn intussen al drie weken ver in het nieuwe werkjaar, met twee Nia-lessen per week, dinsdag een nieuwe in Dijkstein en donderdag nog steeds in Koningsteen. Het flyeren heeft zijn vruchten afgeworpen, op beide locaties heb ik een aantal nieuwe mensen mogen verwelkomen. Het moet zich allemaal nog wat settelen, natuurlijk. In Dijkstein is iedereen nieuw en het moet nog duidelijk worden wie de blijvers zijn, hoewel de eerste blijvers zich al duidelijk aftekenen. Hopelijk komen er nog meer. In Koningsteen had ik al een vaste ploeg, en het valt nog af te wachten of die verder wordt aangevuld. Sinds gisteren heb ik ook 10-beurtenkaarten, wat het afrekenen meteen ook een stuk makkelijker maakt...
En man man man, ik doe dit ZO graag... Neem nu gisteren bijvoorbeeld. We waren maar met vijf (mij ingerekend), maar de vier dansers die ik had waren duidelijk blijvers, en nu ze stilaan de routine beginnen te kennen, wordt alles meteen nog veel leuker dan het al was. Ik was doodop voor ik vertrok, ik had zo in mijn bed kunnen gaan liggen en slapen, maar ja, dat mocht niet natuurlijk. Maar we waren nog maar een paar maten ver in het eerste liedje toen ik al voelde hoezeer mijn lichaam genoot van de beweging. De Joy of Movement in zijn puurste vorm! En ik heb er ontzettend hard van genoten, en me minstens even hard gegeven als elke andere keer. Héérlijk is dat, Nia dansen met sympathieke mensen om je heen!
Mijn lijf heeft het wel zwaar te verduren gekregen. Dit weekend heb ik zowel zaterdag als zondag een Nia workshop gegeven, en met dinsdag en donderdag erbij is dat dus zes keer dansen op tien dagen tijd. Dat voel ik wel degelijk, dat ik dat niet gewend ben. Maar goed, een keertje een extraatje zal me geen kwaad doen, mijn lijf kan dat wel aan. Zolang dat niet elk weekend is. Een fulltime Nia zit er voor mij voorlopig dus duidelijk niet in :-)
En man man man, ik doe dit ZO graag... Neem nu gisteren bijvoorbeeld. We waren maar met vijf (mij ingerekend), maar de vier dansers die ik had waren duidelijk blijvers, en nu ze stilaan de routine beginnen te kennen, wordt alles meteen nog veel leuker dan het al was. Ik was doodop voor ik vertrok, ik had zo in mijn bed kunnen gaan liggen en slapen, maar ja, dat mocht niet natuurlijk. Maar we waren nog maar een paar maten ver in het eerste liedje toen ik al voelde hoezeer mijn lichaam genoot van de beweging. De Joy of Movement in zijn puurste vorm! En ik heb er ontzettend hard van genoten, en me minstens even hard gegeven als elke andere keer. Héérlijk is dat, Nia dansen met sympathieke mensen om je heen!
Mijn lijf heeft het wel zwaar te verduren gekregen. Dit weekend heb ik zowel zaterdag als zondag een Nia workshop gegeven, en met dinsdag en donderdag erbij is dat dus zes keer dansen op tien dagen tijd. Dat voel ik wel degelijk, dat ik dat niet gewend ben. Maar goed, een keertje een extraatje zal me geen kwaad doen, mijn lijf kan dat wel aan. Zolang dat niet elk weekend is. Een fulltime Nia zit er voor mij voorlopig dus duidelijk niet in :-)
vrijdag 14 augustus 2009
I looooove being a teacher
De voorbije maanden heb ik vaak thuis gedanst, op mijn eentje. Ik moest de nieuwe routine leren en mijn lessen waren voor de zomer opgeschort omdat Koningsteen vol zat. Hier thuis dans ik in een klein kamertje van ongeveer vier op drie meter, denk ik. Te klein om me echt uit te leven, en te eenzaam om echt leuk te zijn.
En toch was ik eigenlijk al vergeten hoe ongelooflijk fijn het is om les te geven. Gisteren had ik voor het eerst in wééééken nog eens een les Nia in Koningsteen, en tegen halverwege de routine was ik bijna euforisch! Ik vloog door de ruimte - heerlijk, zoveel plaats - en ik genoot van de gezichten van de mensen voor mij.
Het is een goeie plek, zo vooraan, als lesgever. Je ziet hoe je dansers het vinden, of ze zich amuseren. En als je dan ziet dat ook op hun gezicht de grijns met elk liedje groter wordt, en dat ze zich even erg amuseren als jij, dan draagt dat alleen maar bij tot de kick.
Vanaf september twee keer per week: dinsdag in Katelijne, donderdag in Koningsteen. Whhiieee, ik heb er zin in!
En toch was ik eigenlijk al vergeten hoe ongelooflijk fijn het is om les te geven. Gisteren had ik voor het eerst in wééééken nog eens een les Nia in Koningsteen, en tegen halverwege de routine was ik bijna euforisch! Ik vloog door de ruimte - heerlijk, zoveel plaats - en ik genoot van de gezichten van de mensen voor mij.
Het is een goeie plek, zo vooraan, als lesgever. Je ziet hoe je dansers het vinden, of ze zich amuseren. En als je dan ziet dat ook op hun gezicht de grijns met elk liedje groter wordt, en dat ze zich even erg amuseren als jij, dan draagt dat alleen maar bij tot de kick.
Vanaf september twee keer per week: dinsdag in Katelijne, donderdag in Koningsteen. Whhiieee, ik heb er zin in!
vrijdag 29 mei 2009
Na de zomer
Vanaf september zal ik waarschijnlijk twee NIA-lessen per week geven. Eén locatie ligt al vast: de turnzaal van de Gemeentelijke Basisschool Dijkstein in Sint-Katelijne-Waver. Op dinsdagavond van 20 u tot 21 u.
Het lijkt egoïstisch: nog geen kilometer van mijn deur... Maar eigenlijk is dat bijna toeval. Ik wilde een avond in de buurt, ja, maar mijn "buurt" strekt zich uit tot vijf kilometer in de omtrek, alles wat ik met de fiets kan (en wil) doen. Ik heb alle grote sporthallen en een heleboel zalen in Mechelen en omstreken afgebeld, maar de meeste zijn gewoon propvol, of hebben tenminste geen plek meer op een normaal uur als zeven of acht uur 's avonds.
En nee, ik wil geen les geven om zes uur, dan komt er geen kat. En nee, ik wil geen les geven om negen of tien uur 's avonds, dan wil ik naar huis en in mijn bed. Dus was ik al verder gaan kijken: Boom en Antwerpen enzo. En op aanraden van T. belde ik ook eens naar het schooltje hier in de buurt. En kijk, zo komt het dus dat ik een plek heb gevonden zowat in mijn eigen achtertuin. Handig. En bedankt voor de tip, T.!
Het lijkt egoïstisch: nog geen kilometer van mijn deur... Maar eigenlijk is dat bijna toeval. Ik wilde een avond in de buurt, ja, maar mijn "buurt" strekt zich uit tot vijf kilometer in de omtrek, alles wat ik met de fiets kan (en wil) doen. Ik heb alle grote sporthallen en een heleboel zalen in Mechelen en omstreken afgebeld, maar de meeste zijn gewoon propvol, of hebben tenminste geen plek meer op een normaal uur als zeven of acht uur 's avonds.
En nee, ik wil geen les geven om zes uur, dan komt er geen kat. En nee, ik wil geen les geven om negen of tien uur 's avonds, dan wil ik naar huis en in mijn bed. Dus was ik al verder gaan kijken: Boom en Antwerpen enzo. En op aanraden van T. belde ik ook eens naar het schooltje hier in de buurt. En kijk, zo komt het dus dat ik een plek heb gevonden zowat in mijn eigen achtertuin. Handig. En bedankt voor de tip, T.!
vrijdag 8 mei 2009
Nia in de zomer
Ik had gehoopt deze zomer Nia te kunnen blijven doorgeven, maar Koningsteen is blijkbaar nogal druk bezet. Uiteindelijk blijven tussen nu en eind augustus zeven datums over waarop we de Iriszaal of de Tuinzaal kunnen gebruiken.
28 mei
4 juni
11 juni
2 juli
9 juli
13 augustus
27 augustus
Op die donderdagavonden, van acht tot negen, is iedereen nog steeds van harte welkom om mee te dansen!
28 mei
4 juni
11 juni
2 juli
9 juli
13 augustus
27 augustus
Op die donderdagavonden, van acht tot negen, is iedereen nog steeds van harte welkom om mee te dansen!
woensdag 6 mei 2009
PlayDay Den Haag
Op 21 juni wordt er een Nia PlayDay georganiseerd in Den Haag. Ik ga alvast. En jij?
Do, a deer
Het programma waarvoor dit reclame was, heb ik nog nooit gezien. Maar van het filmpje word ik ZO vrolijk he... Ik wou dat ik die dag in Antwerpen Centraal was...
Abonneren op:
Posts (Atom)
