Nia door de ogen van Lies

Zwanger Nia dansen

2010-01-07T11:04:00.002+01:00

Zwanger zijn en blijven dansen is een hele belevenis. Voor mij toch. Wie mij ooit al heeft zien dansen, weet dat ik liefst voluit ga, met heel mijn lijf, op het groteske en karikaturale af. Subtiel zit nauwelijks in mijn repertoire. Zwanger zijn heeft me echter wat bescheidenheid bijgebracht.

In de tweede en derde maand van mijn zwangerschap was ik een wrak. Miserabel van de maagpijn, geconstipeerd en oververmoeid. Toch ben ik blijven dansen, twee keer per week. Ik wilde mijn dansers niet in de steek laten, en hoopte dat het wel over zou gaan zodat ik weer volop kon genieten. Ik schroefde mijn energie wat terug en deed het voor het eerst in mijn Nia-leven wat rustiger aan. Minder hevig, minder voluit. Zachter. Voorzichtiger.

Vanaf ongeveer 15 weken voelde ik me beter. Mijn lijf deed weer helemaal mee. Geen gezwollen darmen en maag meer, niet meer stikkapot elke avond. En nog geen buikje. En ik smeet me weer helemaal. Wie me toen bezig zag, kon echt niet vermoeden dat ik zwanger was.

Langzaam groeide er de volgende weken een buikje uit. In het begin hield me dat niet tegen. Maar nu, op bijna 21 weken, wordt het toch duidelijk een extra stuk van mijn lijf waar ik rekening moet mee houden. Ik sleep bovendien een paar kilo extra mee en ook dat is mijn lijf niet gewend. En dus bind ik weer in. Van niveau 3 tot niveau 2 ongeveer. Shimmy's en shakes zijn eerder zachte rumbles geworden, mijn buik komt immers een fractie van een seconde later dan de rest en dat gevoel is niet altijd even prettig. Mijn evenwicht ben ik ergens onderweg kwijtgeraakt. Secondenlang op één been staan vergt opperste concentratie... áls het al lukt. Ik buig niet meer zo diep door mijn benen want dan raak ik gewoonweg niet meer recht en zak ik erdoor. En alle bewegingen zijn ook weer een heel stuk zachter geworden. Ronder. Minder onstuimig. Rustiger. IK, rustig, stel je dat voor...

Het stoort me niet echt, dat ik het rustiger aan moet doen. Mijn lijf geniet nog altijd van de bewegingen, van de muziek, van de inspanning. Ik dans de routine "Sexi" en ondanks, of misschien juist dankzij, mijn buikje en grotere borsten VOEL ik me ook sexy. Elegant, zelfs, zolang ik niet omval. De bewegingen passen zich aan aan mijn lichaam. De muziek verleidt me om mijn nieuwe lijf te verkennen en te aanvaarden.

Ik hoop dat ik nog lang kan blijven dansen!

En we zijn vertrokken...

2009-09-23T13:16:00.002+02:00

We zijn intussen al drie weken ver in het nieuwe werkjaar, met twee Nia-lessen per week, dinsdag een nieuwe in Dijkstein en donderdag nog steeds in Koningsteen. Het flyeren heeft zijn vruchten afgeworpen, op beide locaties heb ik een aantal nieuwe mensen mogen verwelkomen. Het moet zich allemaal nog wat settelen, natuurlijk. In Dijkstein is iedereen nieuw en het moet nog duidelijk worden wie de blijvers zijn, hoewel de eerste blijvers zich al duidelijk aftekenen. Hopelijk komen er nog meer. In Koningsteen had ik al een vaste ploeg, en het valt nog af te wachten of die verder wordt aangevuld. Sinds gisteren heb ik ook 10-beurtenkaarten, wat het afrekenen meteen ook een stuk makkelijker maakt...

En man man man, ik doe dit ZO graag... Neem nu gisteren bijvoorbeeld. We waren maar met vijf (mij ingerekend), maar de vier dansers die ik had waren duidelijk blijvers, en nu ze stilaan de routine beginnen te kennen, wordt alles meteen nog veel leuker dan het al was. Ik was doodop voor ik vertrok, ik had zo in mijn bed kunnen gaan liggen en slapen, maar ja, dat mocht niet natuurlijk. Maar we waren nog maar een paar maten ver in het eerste liedje toen ik al voelde hoezeer mijn lichaam genoot van de beweging. De Joy of Movement in zijn puurste vorm! En ik heb er ontzettend hard van genoten, en me minstens even hard gegeven als elke andere keer. Héérlijk is dat, Nia dansen met sympathieke mensen om je heen!

Mijn lijf heeft het wel zwaar te verduren gekregen. Dit weekend heb ik zowel zaterdag als zondag een Nia workshop gegeven, en met dinsdag en donderdag erbij is dat dus zes keer dansen op tien dagen tijd. Dat voel ik wel degelijk, dat ik dat niet gewend ben. Maar goed, een keertje een extraatje zal me geen kwaad doen, mijn lijf kan dat wel aan. Zolang dat niet elk weekend is. Een fulltime Nia zit er voor mij voorlopig dus duidelijk niet in :-)

I looooove being a teacher

2009-08-14T08:54:00.002+02:00

De voorbije maanden heb ik vaak thuis gedanst, op mijn eentje. Ik moest de nieuwe routine leren en mijn lessen waren voor de zomer opgeschort omdat Koningsteen vol zat. Hier thuis dans ik in een klein kamertje van ongeveer vier op drie meter, denk ik. Te klein om me echt uit te leven, en te eenzaam om echt leuk te zijn.

En toch was ik eigenlijk al vergeten hoe ongelooflijk fijn het is om les te geven. Gisteren had ik voor het eerst in wééééken nog eens een les Nia in Koningsteen, en tegen halverwege de routine was ik bijna euforisch! Ik vloog door de ruimte - heerlijk, zoveel plaats - en ik genoot van de gezichten van de mensen voor mij.

Het is een goeie plek, zo vooraan, als lesgever. Je ziet hoe je dansers het vinden, of ze zich amuseren. En als je dan ziet dat ook op hun gezicht de grijns met elk liedje groter wordt, en dat ze zich even erg amuseren als jij, dan draagt dat alleen maar bij tot de kick.

Vanaf september twee keer per week: dinsdag in Katelijne, donderdag in Koningsteen. Whhiieee, ik heb er zin in!

Na de zomer

2009-05-29T14:40:00.002+02:00

Vanaf september zal ik waarschijnlijk twee NIA-lessen per week geven. Eén locatie ligt al vast: de turnzaal van de Gemeentelijke Basisschool Dijkstein in Sint-Katelijne-Waver. Op dinsdagavond van 20 u tot 21 u.

Het lijkt egoïstisch: nog geen kilometer van mijn deur... Maar eigenlijk is dat bijna toeval. Ik wilde een avond in de buurt, ja, maar mijn "buurt" strekt zich uit tot vijf kilometer in de omtrek, alles wat ik met de fiets kan (en wil) doen. Ik heb alle grote sporthallen en een heleboel zalen in Mechelen en omstreken afgebeld, maar de meeste zijn gewoon propvol, of hebben tenminste geen plek meer op een normaal uur als zeven of acht uur 's avonds.

En nee, ik wil geen les geven om zes uur, dan komt er geen kat. En nee, ik wil geen les geven om negen of tien uur 's avonds, dan wil ik naar huis en in mijn bed. Dus was ik al verder gaan kijken: Boom en Antwerpen enzo. En op aanraden van T. belde ik ook eens naar het schooltje hier in de buurt. En kijk, zo komt het dus dat ik een plek heb gevonden zowat in mijn eigen achtertuin. Handig. En bedankt voor de tip, T.!

Nia in de zomer

2009-05-08T10:02:00.001+02:00

Ik had gehoopt deze zomer Nia te kunnen blijven doorgeven, maar Koningsteen is blijkbaar nogal druk bezet. Uiteindelijk blijven tussen nu en eind augustus zeven datums over waarop we de Iriszaal of de Tuinzaal kunnen gebruiken.

28 mei
4 juni
11 juni
2 juli
9 juli
13 augustus
27 augustus

Op die donderdagavonden, van acht tot negen, is iedereen nog steeds van harte welkom om mee te dansen!

PlayDay Den Haag

2009-05-06T15:47:00.002+02:00

Op 21 juni wordt er een Nia PlayDay georganiseerd in Den Haag. Ik ga alvast. En jij?

Do, a deer

2009-05-06T15:36:00.001+02:00

Het programma waarvoor dit reclame was, heb ik nog nooit gezien. Maar van het filmpje word ik ZO vrolijk he... Ik wou dat ik die dag in Antwerpen Centraal was...

My Body's Way

2009-05-06T14:01:00.003+02:00

Alle bewegingen van Nia zijn gebaseerd op "The Body's Way". Of met andere woorden, op de manier waarop het lichaam zélf beweegt, waarvoor ons lichaam is gebouwd, is bedoeld, van oorsprong, van ontwerp. Alle bewegingen zijn non-impactbewegingen, die het lichaam geen pijn doen. Of tenminste, die ons lichaam geen pijn zouden mogen doen...

Want niet elk lichaam is hetzelfde. De ene heeft last van zijn knieën, de andere heeft een hernia of moet voorzichtig zijn met haar nek. Of heupen. Of voeten. Of wat dan ook. Elk lichaam is anders. En zelfs als je lichaam geen gebreken heeft, als alles nog functioneert zoals zou moeten, dan nog gaat niet elke beweging iedereen even goed af. Daarom moet je de bewegingen van "The Body's Way" omvormen naar "Your Body's Way". Daarom moet je altijd luisteren naar je eigen lichaam tijdens het dansen. Voelt alles goed aan, doet het geen pijn, forceer ik mezelf niet? Daarom is het de bedoeling dat je de bewegingen aanpast aan je eigen lichaam. Het is joúw Nia.

Maar eigenlijk is "Your Body's Way" niet alleen van toepassing tijdens het dansen! Eigenlijk zouden we de hele dag door moeten leven volgens "The Body's Way". Eigenlijk zouden we ons altijd bewust moeten zijn van de behoeften en verlangens van ons lichaam. Maar dat is zo moeilijk!

Luisteren naar mijn eigen lichaam TIJDENS het dansen lukt prima. Steeds meer. Ik ga soms wel eens te hard door, ik ken soms mijn eigen kracht niet en ik ben soms wat té energiek voor mijn eigen goed. Maar toch, ik heb leren luisteren naar mijn eigen lichaam en ik doe mezelf nog zelden pijn bij het dansen. Maar My Body's Way in de rest van mijn leven... daar moet ik nog heel veel over leren!

Ik wéét dat ik me beter voel als ik regelmatig beweeg, maar mijn zetel ziet er zo uitnodigend uit. Ik wéét dat ik maagpijn krijg als ik te veel eet, maar het is zo lekker en mijn bord is nog niet leeg. Ik wéét dat ik mijn slaap broodnodig heb, maar het is zo gezellig bij mijn vrienden op café. Ik wéét dat fruit beter is dan chocolade, en bovendien ontzettend lekker, maar die koekjes liggen daar zo lekker te wezen...

The Body's Way is voor heel veel mensen een struikelblok. Zó veel kwaaltjes zouden meteen zijn opgelost, als we alleen maar beter naar ons lichaam zouden luisteren. Ons lichaam schrééuwt om aandacht, maar we horen het niet, we zijn doof voor de noden van ons eigen lijf. Tot het te laat is...

Ik neem me plechtig voor beter naar mijn lichaam te luisteren, dag in dag uit. Wat jij?

Nia op mijn andere blog

2009-04-24T09:18:00.005+02:00

Ik ben nog maar net begonnen met deze speciale Nia-blog, maar ik had natuurlijk wel al op mijn andere blog over mijn Nia-belevenissen geschreven.

Dit was het allerprilste begin, mijn eerste kennismaking met Nia.
Ik begon het dansen te appreciëren.
Mijn ervaringen met de White Belt Intensive Training.
Over onze website.
Over Nia op Koningsteen: een, twee en drie.

Vanaf nu alleen nog maar hier...

Blue Belt

2009-04-24T09:15:00.002+02:00

Ik begin te twijfelen. Ik vond dat ik nog niet klaar was voor een Blue Belt, ik heb nog lang niet de hele White Belt-cursus doorgenomen. Maar het begint toch wel te kriebelen...
Er is er een in Sussex, Engeland, eind oktober, met Helen Terry. Het staat alvast in mijn agenda, ik ga er nog eens een maand of twee over nadenken...

Euforie

2009-04-24T09:11:00.002+02:00

Gisteren was wonderlijk, magisch, fantastisch. Die openheid, die ruimte! Koningsteen is sowieso al een fantastische locatie, de Iriszaal is heerlijk om in te dansen. Maar dansen buiten in het gras, met zicht op de eindeloze velden met lentefrisse bomen, het koele gras onder onze voeten, de koele avondlucht die ons voortdurend verfriste...
Ik was helemaal euforisch na de les. Ik vibreerde bijna van de energie die er door mijn lijf ging, en ik had gemakkelijk nog een uur verder kunnen dansen.
Het gras lag nogal ongelijk, dus ECHT handig was dat niet, maar het uitzicht en de overvloedige zuurstof maakten het meer dan de moeite waard. Dit is zeker voor herhaling vatbaar!

Buiten in het gras

2009-04-23T11:45:00.001+02:00

Vanavond dansen we buiten in het gras. Het is mooi lenteweer, niet echt superwarm maar ook niet echt koud, en zodra je aan het dansen bent, krijg je het automatisch warm.

Er waren al mensen die er de voorbije weken hadden om gevraagd, om eens buiten te dansen, en ik was het sowieso zelf ook al eens van plan geweest. Dansen buiten in het gras is heerlijk!

Ik heb nog maar één keer in het gras gedanst, vorig jaar op Dansen in 't park in Gent. Het regende, maar Eva en ik hebben ons daardoor niet laten tegenhouden. We begonnen met slechts enkele dansers, die vastbesloten waren om mee te dansen, en tegen het einde van de les stonden we met 30-40 mensen voor ons. Dat was kicken! Ik had echt niet gedacht dat zo veel mensen zo gek zouden zijn om in het natte gras, in de regen, op blote voeten te komen meedansen, maar blijkbaar wel. Zalig!

En vanavond opnieuw, hopelijk zonder regen maar wel in het gras. Ik kijk er enorm naar uit!

Het begin

2009-02-20T21:46:00.000+01:00

Ik start deze blog omdat ik een aparte plek wil hebben waar ik mijn Nia-belevenissen vastleg. Niet zozeer de banale feiten, hoewel die hier natuurlijk ook vermeld mogen worden, maar vooral de verdieping van mijn Nia-ervaringen. Mijn inzichten, leerpunten, ideeën, gedachten, emoties...